Gijzeling met dodelijke afloop

Artikel 347bis van het Strafwetboek definieert ‘gijzeling’ als volgt: gijzeling is een aanhouding, een gevangenhouding of een ontvoering met het doel borg te staan voor de voldoening aan een bevel of een voorwaarde. Ook kan de vrijheidsberoving beoogd worden om een misdrijf te vergemakkelijken, daders hun straf te doen ontgaan, daders te laten ontvluchten of vrij te laten gaan.

Gijzeling vereist dus dat er een doel beoogd wordt door de dader. Ook moet er sprake zijn van een effectieve vrijheidsberoving. Iemand die enkel laat uitschijnen iemand van zijn vrijheid beroofd te hebben, zonder dit daadwerkelijk gedaan te hebben, maakt zich niet schuldig aan een gijzeling. Zo kan het voorvallen dat een persoon naasten van een persoon laat weten dat deze gegijzeld is (zonder dat dit waar is). Zelfs indien er in dit geval losgeld gevraagd wordt, is er eerder sprake van afpersing dan van gijzeling.

De wetgever acht het gijzelen een bijzonder zwaar misdrijf. Het basismisdrijf van gijzeling wordt bestraft met opsluiting van twintig tot dertig jaar. Dit betekent dat in principe een Hof van Assisen hierover uitspraak dient te doen. Evenwel kan een gijzeling ook berecht worden door de correctionele rechter als er verzachtende omstandigheden aangenomen worden. Wanneer er echter verzwarende omstandigheden spelen, zoals wanneer de gijzelaar een minderjarige betreft, wordt dit misdrijf bestraft met levenslange opsluiting en zal het Hof van Assisen sowieso bevoegd zijn. Ook wanneer de gijzeling een dodelijke afloop kent, zal er voor het Hof van Assisen gepleit moeten worden.